Alkış Değil Hatırlamak Gerek

Alkış Değil, Hatırlamak Gerek Bir sahne düşünün… Herkesin alkışladığı bir oyun. Gerçekler bilinse bile susulan, rolünü iyi oynayanların kazandığı bir sahne… Ama bugün o sahne sustu. Artık alkışların değil, kaybettiklerimizin sesi var içimizde. Öğretmenler… Bir neslin yolunu aydınlatanlar. Öğrenciler… Henüz yolun başında olanlar. Bazen doğrular geç kalır. Bazen söylenmesi gerekenler söylenemez. Ve bazen hiçbir şey, zamanında yapılamaz. Geriye sadece bir gerçek kalır: Kaybettiklerimiz. Bugün neyin doğru, neyin yanlış olduğundan çok; kimi kaybettiğimizi hatırlamak zorundayız. Ve belki de ilk kez, alkışlamak yerine susup düşünmeliyiz. Öğretmenlerimizin ve öğrencilerimizin anısına…