Ateş ve Su

Bir kıvılcım yeter;

Güneşin bir sabah

aynada kendini görmek istemesi,

tek bir bakışı yeter

bir dünyayı Ateş’e vermesi.

Bir kıvılcım yeter;

kısrağın yelesini savurup,

dağları aşıp,

alapaçayı diyar diyar

peşinden koşturmaya.

Bir kıvılcım yeter;

baldan tatlı dudaklardan süzülen

tek bir kelimenin,

yiğidin yüreğine

ok gibi saplanmaya.

Bir kıvılcım yeter;

dipte görünmeyen nehirlerin

ufacık bir çatlağın içinden doğup,

betonları yararak toprağa ulaşmasına,

ırmaklara karışıp

okyanusa kavuşmasına.

Bir kıvılcım yeter;

bir kartopunun çığ olup

dağlardan kopmasına,

vadilerin en kuytu yerlerinden geçip

bir kapının önüne düşmesine;

yüreğindeki buzları eritip

sessizce yok olmaya.

Bir kıvılcım yeter;

denizlerde lodos olup

her şeyi altüst etmeye,

dalgalarda savrulup,

taşlara çarpıp,

geriye kıyıda

yalnızca bir “ben” bırakmaya.

Bir kıvılcım yeter;

kalemi eline almaya,

beyaz kâğıda hislerini dökmeye,

gönlünü açmaya,

sonra o mektubu

sessizce yakmaya.

Bir kıvılcım yeter;

çivilenmiş dağları yerinden oynatmaya,

rüzgârın fırtınayı sürükleyip götürmesine,

güneşin buzları eritip denizlere katmasına,

en güzel baharı getirip

“sen” ve “ben” olmaya.

Bir kıvılcım yeter

dünyamızı değiştirmeye.

Hodri meydan!

Var mısın ateş ve su olmaya?

Ya bütün köprüleri yakıp

aynı denize kavuşmaya,

ya da bir ömür boyunca

aynı gökyüzünün altında

hiç buluşamamaya.

Seç şimdi…

Bir kıvılcım mısın,

yoksa küle dönmüş bir sessizlik mi?

Konuş yüreğinle…

Yoksa korkaklığınla sus.