Bardağa Vuran Yüzük Tınısı

Bardağa vuran bir yüzük tınısı… Geceyi yararak düşüyor içime, Bir dağın yamacından kopan taş gibi, Sessiz ama yıkıcı. Gençliğimin en ince yerinde Yeşil bir dal kırılıyor şimdi, Ne kadar susarsam O kadar çoğalıyor içimdeki sızı. Göğüm kararıyor usulca, Martılar bile terk ediyor göğsümü, Bir matem çöküyor  kalbime Adı konmamış, Ama her harfi tanıdık. Bardağa vuran o yüzük tınısı… Kaç geri dönüşün yankısıdır bu, Kaç yarım bırakılmış “Kal”ın, Kaç içime gömdüğüm “Gitme”nin sesi? Zamanın tozlu albümlerinden Hangi an düşmek ister şimdi avuçlarıma? Hangi buse, Yılların arasından sıyrılıp Yeniden dokunmak ister dudaklarıma? Hangi el, omzumda bir iz bırakır Da silinmez yağmurlarla? Hangi göz yakar içimdeki mumu Ve söndürmez rüzgârlar bile? Söyle… Hangi söz bulur beni En derin sustuğum yerde? Bardağa vuran o yüzük tınısı.

Duyuyor musun beni… yoksa ben de mi sadece bir yankıyım artık?