Benden Sonra Nasılsın?

“Benden  sonra nasılsın?

Tuzsuz yemek, şekersiz kahve gibi…

Ne kadar acı koysam da,

ne kadar şeker atsam da,

tadım hiç geri gelmedi…

Benden sonra nasılsın?

Sanki sessiz bir film izliyorum…

Ne kahkahayı duyabiliyor,

ne de heyecanı hissedebiliyorum.

Sesini hâlâ kulaklarımda duyuyorum…

Benden sonra nasılsın?

Zemheri karanlığında;

ne ay var, ne yıldız, ne bir sokak lambası,

kayboldum sokağında..

Meğerse dünyamı aydınlatan senmişsin onu anladım…

Benden sonra nasıl oldun?

Hastalandım.

Alerjim tuttu, gözlerim şişti,

uykularım kaçtı.

Halsiz, güçsüz,

deliye döndüm sensiz, kimsesiz..

Sonra ne oldu?

Bir sabah işe giderken seni gördüm.

Sesini duydum; güzel sözler söylüyordun

Yüzün gülüyordu

başkasının dünyasına ışık saçıyordun.

Sen artık sen değildin…

Ben de artık ben değildim.

Eh, sonra?

Saçlarımı kestirdim, istifa ettim, tatile çıktım.

Herkesle konuştum;

açtığın yarayı iyileştirmeye çalıştım.

Tuzsuz yemeğe, şekersiz kahveye,

sessiz filmlere, karanlık sokaklara alıştım.

Ben, yeniden ben oldum.

Bir yanım sende kalmıştı;

onu da yeniden tamamladım…

Bitti…”