Deniz’in Küçük Sırrı

Deniz’in Küçük Sırrı

 

Deniz, herkesin “Ne kadar uyumlu bir çocuk!” dediği bir kızdı. Arkadaşları ne istese yapardı. Sırasıyla oynayacağı oyunu seçmek, canı istemediği halde yuvarlanmaya devam etmek, hatta ödevinde ona yardım etmesini isteyen arkadaşına gece geç saatlere kadar çalışarak “Tabii ki!” demek...Ama her “evet”in sonunda içinde garip bir yorgunluk büyürdü. Sanki bir balonu şişirip şişirip duruyor, patlamasın diye nefesini tutuyordu. En çok da yanlış bir şey yapmaktan, kimseyi hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyordu.Bir gün okuldan eve çok üzgün geldi. Resim dersinde en sevdiği rengi kullanmaktan vazgeçip herkesin beğendiği rengi seçmişti. Ama ortaya çıkan tablo onun değildi. Sanki başkasının fırçasıyla çizilmişti.Babası mutfakta çayını yudumlarken onu öylece kapı eşiğinde görünce yanına oturdu. “Söyle bakalım, ne var?”Deniz anlattı. Herkesi memnun etme çabasını, içindeki o ağırlığı.Babası gülümsedi ve küçük bir hikaye anlattı:

“Bir zamanlar bir saksıda iki tohum varmış. Biri her sabah rüzgara sormuş: ‘Nasıl olmalıyım? Hangi yöne uzayayım ki herkes beni beğensin?’ Rüzgar ne derse ona göre eğilip bükülürmüş. Ama hiçbir zaman tam istediği gibi büyüyemez, yaprakları hep solgun kalırmış.Diğer tohum ise toprağın derinliklerine kök salmış. Önce kendi suyunu bulmuş, kendi ışığına doğru yönelmiş. Zamanla güçlü bir gövdesi olmuş. Rüzgar esse de, yağmur yağsa da eğilmemiş. Onun çiçeği öyle canlıymış ki, herkes ona bakmaya gelmiş.”Deniz düşündü. “Yani… önce kendime mi bakmalıyım?”Babası başını salladı. “Öz saygı, herkesin ‘Aferin’ demesiyle gelmez canım. O senin kendi kararlarınla, kendi sınırlarınla, bazen ‘Hayır, bu sefer benim sıram’ diyebilmenle başlar. Kendine güvendiğinde, başkalarının onayı bir ihtiyaç olmaktan çıkar, sadece tatlı bir sürprize dönüşür.”O gece Deniz, ertesi gün resim dersinde en sevdiği rengi kullanacağına söz verdi. Ve ilk kez, kendi fırçasını tutarken içinde bir çiçek gibi açılan o hafifliği hissetti.Belki herkes beğenmeyecekti. Ama bu sefer sorun değildi. Çünkü beğenmeyen değil, beğenen de kendisiydi artık.