Duygusal Acıyla Baş Etmek

Acıya Merakla Dokunmak Ve İçsel Şefkatin Gücü

Duygusal acı, çoğu zaman kaçmak istediğimiz bir misafir gibidir. Kapıyı kapatır, görmezden gelir, bastırmaya çalışırız. Oysa Dr. Gabor Maté’nin hatırlattığı gibi, acıyla baş etmenin en etkili yolu ondan kaçmak değil, ona merak ve şefkatle yaklaşmaktır. Acı, aslında bize bir şey anlatmaya çalışır. Bastırdığımızda daha da büyür ve görmezden geldiğimizde daha da bağırır. Ama yanına oturduğumuzda, onunla birlikte olduğumuzda, bir öğretmen gibi bize içsel yaralarımızı gösterir. Merak, acıya yönelttiğimiz en güçlü ışıklardan biridir. “Bu his bana neyi anlatıyor?” diye sormak, acıyı düşman olmaktan çıkarır. Şefkat ise o ışığın sıcaklığıdır. Kendimize “Bu acıyı yaşamak normal, ben insanım” diyebilmek, ruhumuzun en derin yaralarına merhem olur. Kaçmak yerine kalmak, bastırmak yerine dinlemek… İşte gerçek dönüşüm burada başlar. Çünkü acı, bizden uzaklaşmamızı değil, yanına yaklaşmamızı ister. Onunla birlikte olduğumuzda, aslında kendimizle birlikte olmayı öğreniriz.