İkna Olmak İstemiyorum

İkna Olmak İstemiyorum!

Şimdi bu dünya düzeninde kapıdan adım atar atmaz bir şeyler bizi ikna etmeye çalışıyor. Önce telefon çalıyor; bir arkadaş, “Güzel havanın tadını çıkarmak gerek.” cümlesiyle seni o günkü ev planından vazgeçiriyor. Kendini dışarı atıyorsun. Yolda bir reklam panosunun cazibesi dikkatini çekiyor, arkadaşını o mekâna götürmek istiyorsun. Taksiye binmek aklında yokken yanında duran taksi sana binmen için ikna edici bir rol oynuyor. İniyorsun, nakit paran azalıyor. Sonra biraz daha fazla para çekiyorsun; o fazla para da seni biraz daha fazla harcamaya ikna ediyor.

Yolda bir yaralı hayvan görüyorsun. Gideceğin yere geç kalıyorsun belki ama merhamet, seni bambaşka bir yöne çağırıyor. Bir menü geliyor önüne; “Şefin tavsiyesi” yazısı seni o yemeği tatmaya yönlendiriyor. Hayalindeki saç modeli, kuaförün birkaç cümlesiyle değişebiliyor. Arabanı da, evini de, hatta bazı düşüncelerini bile bir başkasının sözüyle değiştirebiliyorsun.Her ikna oluş, bir sonrakine hazırlanıyor. Kararlar birbirine ekleniyor, zincirin halkaları gibi uzayıp gidiyor. Fark etmeden seçimlerimizin ne kadarı gerçekten bize ait, ne kadarı başkalarının ustaca kurduğu cümlelerin sonucu, ayırt etmek zorlaşıyor.Ama bu kadar iknanın arasında beni bir türlü ikna edemeyen bir şey var:Daha fazlasına sahip olmanın insanı daha mutlu edeceği.Çünkü dikkat ediyorum; her şey beni bir sonraki adıma çağırıyor. Daha iyisine, daha yenisine, daha büyüğüne… Oysa insan bazen aradığı şeye ulaştığında değil, neden aradığını sorguladığında kendine yaklaşıyor.Belki de bu yüzden ikna olmak istemiyorum.Herkes beni bir şeye ikna etmeye çalışırken, ben hâlâ kendimi kendime anlatmaya çalışıyorum