Karanlığa Esen Poyraz

Rıhtımda yine bir yıldırım çaktı soğuğun kırbaçlarını kırdı. Bu nasıl parlaklık, aydınlığa vardı karanlık. Karanlıkta hep böyledir. İsterim ağrısız, kaygısız bir baş; müsaade etmez kaderim. Kime ne benim özlemim. Karanlık ve rıhtım— benim melankolim. İstemem dert tasa. Karanlığın ortasına çaktı. Nasıl da erdi vuslata. Yine aldı koynuna, döndü dolaştı— her yer karanlık. Ağrısız, sızısız, çaresiz kuyu karanlığı. Paylaşılır mı hiç kendi kendimle yalnızlığım. Bir an çaktı— karanlık yarıldı. Mevsim zemheri değil, bu ne ayaz! Yürekte ince ince titrer dolu dizgin poyraz. Heyt—poyraza binmiş ayaz. En hırçın dalga halt etmiş. İşte burada— benim sessizliğim.

Gerisi lafügüzaf.