Muhabbet Fedaisi

muhabbeti severdi

bunu en çok ikindi üzeri anlardık

kahvehanenin önüne düşen gölgeler uzarken

bir tepsi börek yerdi bazen

ateş kokusu saçlarına sinerdi

ardından buz gibi bir ayran

sanki dünyada eksilen şeyi tamamlarcasına

cuma günleri camiye gider

bayram sabahları erkenden görünürdü

sonra kaybolurdu günlerce

köy yollarına tozlara isimlere

dama oynarken yüzüne bir sessizlik çökerdi

eski hikayeler anlatır

ölülerin adlarını dirilerden daha iyi bilirdi

gitmediği köy yoktu

uğramadığı kahvehane

rüzgarın dolaştığı yerleri dolaşırdı

biz onu bir yere yetişiyor sanırdık

meğer hiçbir yere gitmiyormuş

burnumuzun dibinde

sonradan anladık

ömrünü ağır ağır yaşamanın

içine ağlayan o kederli

aylaklıkmış

Cafer Başer

13/06/26