Cafer

göz uçlarında neon yüzler içimize açılan şehir

akşamın sükutunda eriyor yüzler karşı camın buğusunda titriyor ışık

ne zorun vardı tezgaha sermişsin ruhunu da

badireler aşındırır yorgun vicdanı uçurum ağzında savrulur sancı

muhabbeti severdi bunu en çok ikindi üzeri anlardık kahvehanenin önüne düşen gölgeler uzarken

ne tam üzgünüz ne de tam mutlu

ve damla damla yeşertir hayatları dupduru gözler

çiçeğin kurumasından olsa gerek buruşuyor zaman