İmaj

I

akşamın sükutunda eriyor yüzler

karşı camın buğusunda titriyor ışık

görünür sanılan her çizgi

bir uzak hayalin ince yankısı şimdi

II

sahilde unutulmuş aynadır zaman

usulca yutuyor renkleri

gülüşler sulara düşen ay kırıkları

dokunsan dağılacak o yüzsüz aldanış

III

gözünde ışık gölgen kadar

artık

nefes kadar kısa bir o kadar belirsiz

taşlanır kursağın hiçliğin tahtında

içini kemirir bu görünmeyen suret

Cafer Başer

16/06/26