Yazılar

"İnsan en çok, “İyi geceler” derken yalnız hissediyor kendini. Uzun yolların, ekranlarda donup kalan gülüşlerin ve tüm mesafeleri yok edecek o büyük kavuşmanın şiiri."

Akşam oldu, buzlar erdi, sustu eski şarkılar, Bir sözün gölgesinde kaldı yarım masalar. Gelmemene değil de verdiğin söze yandım, Bir bardak boş duruyor, bir ömür kadar ağır

akşamın sükutunda eriyor yüzler karşı camın buğusunda titriyor ışık

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.

"Güne dakikalar kala sessizleşti içindeki cümleler."