Uzağın İçindeki Sen

Bazı akşamlar sesin düşüyor odama,

Sanki uzak değilmişsin gibi.

Perdenin kıyısı hafifçe kıpırdıyor,

Ben yine seni geldi sanıyorum.

Aramızda yollar var, şehirler var sevgilim.

Belki binlerce insan geçiyor

Her gün birbirimizin olmadığı sokaklardan.

Ama insan en çok,

“İyi geceler” derken yalnız hissediyor kendini.

Telefon ekranında donup kalan gülüşün,

Gerçek bir sarılmanın yerini tutmuyor.

İnsan sevdiğine dokunamayınca

Kelimeleri fazla büyütüyor içinde.

Ve benim içimdeki kelimeler hep büyük.

Seni bazen bir otobüs camında özlüyorum,

Bazen akşam çayının buharında,

Bir şarkının mırıltısında…

İşte o zaman dünya yine senden ibaret oluyor.

En zor yanı ne biliyor musun?

Kötü geçen bir günü

Omzuna başımı koymadan anlatmak.

“Yanındayım” cümlesinin

Bir ekrandan taşmaması.

Ama yine de vazgeçmiyor insan.

Çünkü bazı sevgiler,

Aynı şehirde yaşamaktan değil,

Bütün uzaklıklara rağmen

Birbirinden gitmemekten oluşuyor.

Ve bir gün

Saatlere bakmadan konuşacağız.

Vedalar kısa sürecek,

Yollar bitecek.

Ben sana sarıldığımda

Bütün mesafeler sessizce yok olacak.