Mühim olan şey

Benim dünyayı algılayış biçimim kendime münhasır olmasının yanında bir çok kişiden farklı galiba.

Tüm yaşanılanlar karşısında çoğunluğun yakalamış olduğu " Her şey çok güzel olacak " ( bunu siyasi bir söylem olarak kullanmıyorum ) mottosunun içerisine sıvışamayan, bununla birlikte etrafında olup biten küresel gelişmelerin üzerimize savuşturduğu tehditleri belki de çok aşırı şekilde kendi üzerine alınan ve o konjonktörün içerisinde sanki sınıf arkadaşlarıma höykünüyormuşum gibi koca koca adamlara yazılarıyla parmak sallamaya çalışan tuhaf bir tipiyim bu platformun sanırım.

Ben bir Veteriner Hekimiyim, kendi mesleğimle ilgili detaylı detaysız bir takım anlatımları buraya aktarmaya çalışsam burada bir okyanus oluşturacak kadar mevzular sıralanır arka arkaya ama konu o değil ki. Ve bugüne kadar mesleğimle ilgili tek bir bahis dahi açmış değilim bu platformda daha henüz. Açar mıyım?

Aslında yazılabilecek çok şey var ama benim burada kalem oynatma amacım çok daha farklı.

Çok değerli insanlar var bu platformda. Yazılarını okuyorum, şiirlerini okuyorum ve hakikaten de hayran kalıyorum çoğuna.

" Lan nasıl bir yere düştüm böyle" diyorum ve " adamların hepsi üstat " deyip kendi köşeme çekiliyorum damaklarımdaki tatları azaltmadan.

Sonra bir bakıyorum yazılan çoğu yazılar çok izlenme almış; yüzlerli, binlerli rakamlar havalarda uçuşuyor. Yorumlar, övgüler gırla... ( Maşallah☺️)

Ardından kendi dükkanıma yöneltiyorum projektörleri☺️

Ortalama 100-150 arası izlenme ve bir kaç yazıda bir kaç yorum.

Yani bu platformdaki karnem çok da iç açıcı değil gibi, belli ki ben bu işi kıvıramıyorum...

Geçenlerde bazı yazdıklarımla ilgili " Vaaz veriyorsun" anlamına çıkan hararetli bir etkileşim almıştım mevzunun birinde. O anı alıp kendimi sorgu suale çekeyim dedim biraz, acaba haklılık payı var mı o söylemi yönelten insanın diye?

İyi de ben hayatın her alanında aynı olan bir şahsiyetim, benden bundan başka bir şey çıkmaz ki, ne yapayım?

Yapay zekaya sordum?

Ula yazılarım çok mu radikal sence diye?

Toğrağım, küresel şahsiyetleri çok hedef alıyorsun, üzmesinler sonra seni dedi candan bir eda ile🤣

Aga bırak bu işleri, atın ölümü arpadan olsun, ben buyum, değişemem dedim kendisine.

Şapka çıkarttı ama sahi miydi yoksa bıyık altından sırıtıyor muydu onu çok da süzemedim☺️

Ve sonra ciddiyeti sağlayıp harbi harbi sordum kendime.

Neden yazıyorsun ulan, senin hedefin ne?Diye...

Alkış mı bekliyorsun?

Hayır.

Övülmek mi istiyorsun?

Hayır.

İlgi peşinde misin?

Hayır.

Ne ulan, ne?

Senin hedefin ne?

Ben, amatör bir şairim.

Eeee...

Hayatımın 30-35 yılı boyunca fırsat buldukça şiir yazdım.

Evet...

Son altı yıldır şiiri terk edip ( ara verdim demek daha doğru ) roman yazmaya çalıştım, yazdım ve yazıyorum.

Devam et..

Bu platformu kuranların ilgisine takılıp davet aldım ve o davet ile yazılarımı yazıyorum.

Onu anladık, amacın ne?

Ben burada daha çok kendi perspektifim çerçevesinde doğruları işaret eden, yanlışları ise ifşa edip karşı durmaya çalışan bir konjonktür ile yazı yazmaya çalışıyorum.

Heee... bir nevi neysen o olmaya çalışıyorsun yani.

Evet.

Anladım.

Peki farklılaşsan birazcık nasıl olur?

Yok be abi. Ben buyum.

Şiirlerimde, romanlarımda başka burada başka olamam.

Her yerde derdin aynı mı yani?

Bilmem.

Nasıl bilmem?

E yazma o zaman koçum!

Yazma diye söyleyenler çok oldu bana. Ama ben inat ediyorum. Yazmayı bıraktığım an kendi savaşımı kaybedeceğimi biliyorum.

Savaştasın yani...

Kalem benim silahım. Kalemle kendimi yeniden inşa ediyor, yeri geldiği zaman kalemle kendimi düzeltiyorum.

Vaavv, aferin sana. İnatla yazacaksın yani.

Şimdilik aksi yönde bir kararım yok.

Yaz o zaman koçum. Hiç kimse okumasa bile ben okuyorum seni.

E bide okuma istersen, elin mahkum olum.

Haklısın☺️

( Kırık bir adamın iç döküşü bu şekilde kırık olur🤣🤣)

Saygılarımla