Ömrüm Senin Gözlerinde

Bir evin içinde sadece sen ve ben varız.
Baş başa, sessizliğin bile bize imrendiği bir akşamda,
uzun uzun birbirimize bakıyoruz.

Sen göğsüme başını bırakmışsın,
ben usulca saçlarını kokluyorum.
Zaman, o an bizim için duruyor sanki.

Sonra göz göze geliyoruz;
ben, gözlerinin içindeki dünyaya giriyorum.
Orada kendimi görüyorum,
ama bu kez senin gözlerinden.

Sevildiğimi görüyorum.
Yorgunluğumun dinlendiğini,
yaralarımın sustuğunu görüyorum.

Ve en çok da şunu görüyorum:
Her zor anında sığınacağın liman olmuşum ben.
Senin huzurun, benim göğsümde;
benim ömrüm ise, senin gözlerinde yaşamayı seçmiş.