Sabret… Bahar geliyor

Bir bakarsın uçarsın mutluluktan…

Dans eder, gülersin.

Giyinir, kuşanır, süslenirsin.

Ay bir başka doğar gecene,

yıldızlar bir başka düşer gözlerine.

Güneş dokunur tenine,

yıllardır biriken karları usul usul eritir yüreğinde..

Sanırsın ki ömür hep böyle akacak,

renkler hiç solmayacak,

güller hiç sararmayacak,

kelebekler hep aynı bahçede kanat çırpacak.

Sanırsın ki her sabah

bir önceki sabah kadar aydınlık olacak.

Lakin hayat…

Bir gün gelir,

haber vermeden çalar kapını.

Bir sessizlik çöker üstüne.

Şiirler yarım kalır,

çiçekler boynunu büker,

gökyüzü kararır.

Bir şimşek düşer yüreğine,

ne kadar kaçsan da

izini ömür boyu taşır.

Seversin…

Karşılığını istemeden.

Beklersin…

Gelmeyeceğini bile bile.

Ağlarsın…

Gecenin koynuna saklanarak.

Ve bir gün anlarsın;

İnsan en çok da

kıymet verdikleri tarafından kırılır.

Nankördür insanoğlu.

Avlusunda açan gülü hor görür de

uzak bahçelerin yabani çiçeklerine meyleder.

Elindekinin değerini,

kaybedince hatırlar.

Bazı gidişler vardır;

ardında bir ömürlük sessizlik bırakır.

İşte o vakit,

bir daha güneş doğmayacak sanırsın.

Oysa zaman…

Sessiz bir derviş, uzakta bir dost gibi geçer yanından.

Yaralarına merhem sürmez belki,

ama acının keskinliğini alır.

Sonra bir sabah,

Hiç beklemediğin bir anda,

Ay yeniden doğar gecene.

Yıldızlar yeniden parlar.

Yağmur yeniden düşer toprağa.

Ve toprak,

çocukluğunu hatırlatan o kokusuyla

yeniden dolar içine.

Bahçende güller açar yine.

Kuşlar konar dallarına.

Kelebekler uğrar yoluna.

Sen dönüp geriye baktığında ise

şunu öğrenmiş olursun:

Ne vuslatlar ebedîdir,

ne ayrılıklar.

Ne bahar sonsuza kadar sürer, ne de kış.

Hayat böyledir işte…

Bir yandan alırken,

öte yandan verir.

Ve bazen,

gidenlerin ardından dökülen gözyaşları,

gelecek güzelliklerin suyudur.

Sabret…

Çünkü en uzun gecelerin bile

bir sabahı vardır.

Ve bahar,

yolunu hiçbir zaman unutmaz.