Salome…

Ah, Salome…

Sana yönelen bakışların hiçbiri masum değil. Çünkü sen yalnızca görülmek için değil, iz bırakmak için varsın. Dansın bir gösteri değil; bir meydan okuma. Adımlarınla arzunun yönünü belirlerken, susturulmuş bir dünyanın öfkesini de görünür kılıyorsun.

O baş, altın bir tepside sunulan baş… Yalnızca bir bedenin değil; bir inancın, bir gururun ve bir düzenin tasfiyesi. Bu yüzden hikâyen bir intikam öyküsünden çok daha fazlası. Güzelliğin, arzunun ve iktidarın birbirine dolandığı karanlık bir eşik.

Seni izlemek yalnızca seni anlamaya çalışmak değil; kendi arzularımızın ne kadar tehlikeli olabileceğini görmek demek. Çünkü senin hikâyende güzellik ile yıkım birbirinden ayrılmıyor.

Bugün seni anmak, arzunun çelişkili doğasına; kadının tarih boyunca hem nesne hem özne olarak konumlandırılışına ve yıkımın neden hâlâ bu kadar büyüleyici görünebildiğine dair sessiz sorular sormak demek.

Sana bakmak biraz aynaya bakmak gibi.

İçimizde bastırdığımız arzuyu, yok etme isteğini ve çoğu zaman adalet kılığına bürünen intikamı gösteren bir ayna bu. Gözlerinde dolaşan parıltı, masumiyetle şeytaniliğin sınırını belirsizleştiriyor. Çünkü senin güzelliğin sıradan bir süs değil; tehlikenin içine gizlenmiş bir hakikat.

Her çağ seni yeniden yargıladı, yeniden yorumladı. Kimileri seni baştan çıkaran kadın olarak gördü, kimileri arzularının kurbanı olarak. Ama hiçbir yorum seni bütünüyle açıklayamadı. Çünkü sen, arzunun kendisi kadar onun içindeki uçurumsun da.

Tarih boyunca seni anlamaya çalışan herkes, biraz da kendi karanlığıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Çünkü senin hikâyen yalnızca arzuya değil, insanın içinde sakladığı  dürtüye de dokunuyor.

Belki de bu yüzden Salome hâlâ yaşıyor.

Bir dansın içinde, bir bakışın kıyısında, bastırılmış bir arzunun gölgesinde…

Ve seninle gerçekten yüzleşmek, yalnızca seni anlamaya çalışmak değil; insanın kendi içindeki gölgeye dürüstçe bakabilmesi demek.