Sayende

Sayende ölmeden çürüyorum bu şehirde. Sayende yüreğim delik deşik oldu sözlerinle. Kanamasız yaralar açtın bağrıma bere bere. Hadi sevgimi yok sayışın neyse de, keşke ezmeseydin onurunu, ah keşke!

Hem nereden bilebilirdim yüreğimi senden korumam gerektiğini. Nereden bilebilirdim sevginden sevgimi kollamam gerektiğini. Nasıl bilebilirdim yüreğinin karanlık derin bir kuyu olduğunu. Nasıl bilebilirdim sevginin yılan zehrinden daha tehlikeli olduğunu. Nasıl bilebilirdim ellerinde uzun uzun acı çekeceğimi. Nasıl bilebilirdim gözlerinin önünde ölmeden çürüyeceğimi.

Neredenler zehirledi zihnimi. Nasıllar öldürdü sevgimi. Nasıl da çirkin, nasıl da sefil bir ölümdü bu değil mi?

Sevmek ne menem şeymiş böyle. Meğer zehir olsa içilirmiş, candan öte sevince. Sayende ne acı sözleri attım zehir bilerek içime. Meğer sevginin bile iyisi kötüsü, siyahı beyazı varmış. Meğer sevgiler de zehirler öldürürmüş insanı. Sevginin böyle zehirli, böyle ölümcül olanını da sende gördüm ya... Gören gözüm, bilen aklım, seven kalbim sevginle zehirlene zehirlene bir sürüngen gibi yaşadı ya, alacağın olsun emi. Sayende ölmeden çürümek neymiş öğrendim ya, sana günlerce lanet okusam ne yazar. Hem seni lanetlemenin bana ne faydası olur bundan sonra. Seni milat saysam ömrüme, öncesi zarar yazılırdı, sonrası ziyan alnıma.

Acıklı bir hikayenin mutlusuz sonuyduk biz. Bir kere olan olmuş, giden gitmiş, kalan kalmıştı bu hikaye de. Yeniden başka bir hikaye de yollarımız kesişir miydi seninle? Onu da kul değil Tanrı bilirdi nasılsa. Hem Tanrının bildiğini tahmin etmeye çalışmakta ayrı bir hikaye olurdu ya, mümkünse mutsuz sonuyla gönül rafında tozlansın kıyamet gününe dek bu hikaye. Zira yine mutsuz bir sona varacak yeni bir hikayeyi taşımaya mecali yoktu ömrümün.