SEVDİM...

Sevdim...

Sırf sonunda sen varsın diye..

Sana olan hasreti sevdim..

Yalnızken aklımda oluşunu, sevdim

Ben senin yüreğini sevdim..

Geceye düşen o ilk çaresiz damlayı sevdim,

İçinde senin adın heceleniyor diye.

Yolları sevdim, yorulsam da bitmeyecekmiş gibi duran,

Ufukta senin gölgeni fısıldayan rüzgarları sevdim.

Sensiz geçen dakikaların ağırlığını bile sevdim,

Çünkü bilirdim ki, her saniye beni sana devrediyor.

Ben senin sadece gülüşünü değil,

Gözlerindeki o saklı, kimsenin bilmediği hüznü sevdim.

Dünya üzerime yıkılacak gibi olurken,

Bir tek senin adınla ayağa kalkabilmeyi sevdim.

Aramızdaki mesafeleri, upuzun yolları sevdim;

Sana yürümek ihtimali bile içimi ısıtmaya yetiyor diye.

Şimdi hangi yana baksam sen varsın,

Zihnimin koridorlarında yankılanan sesini sevdim.

Kavuşmak belki bir mucize, belki çok uzak bir nehir,

Ama ben o nehirde seninle kaybolma fikrini sevdim.

Sol yanımdaki o hiç dinmeyen sızıyı sevdim,

Çünkü o sızı bana, hala seninle nefes aldığımı söylüyor.

Ben senin sadece varlığını değil,

Yokluğunda bile beni terk etmeyen o asil hayalini sevdim.

Her şey bitti dediğim anda başlayan o umudu,

Ben, senin yüreğinde kendime yurt bulmayı sevdim...