Şiir

Biliyorum o oyunun her ince perdesini,

Zeka sanılan o ucuz vitrinleri.

Sen anlatırken gururla en büyük yalanını,

Ben izliyorum ruhunun o en çıplak halini.

Sanma ki kandım, sanma ki uyudum, Sadece senin yerine ben utandım, sustum.

Her kelimende bir başka düğüm atarken gerçeğe,

Beni saf sanman, en büyük yanılgım belki de.

Oysa ben yalanlarına birer tespih gibi dizdim,

Gözlerinin içindeki o küçük korkuyu sezdim.

Dünya senin olsun, o sahte alkışlarınla,

Ben gerçeğin sukünetinde,dimdik ayakta.

Sustuğum her an, aslında sana verdiğim bir cevaptı;

Çünkü bir yalanı ancak sağırlar alkışlardı.