Sonra Sen Geldin

Ben,

Kendi gecesinde yolunu kaybetmiş bir yıldızdım.

Göğsümde suskun fırtınalar,

Avuçlarımda eksik kalmış mevsimler...

​İçimde öyle uzun bir kış vardı ki

Güneş doğsa bile ısınmazdı toprağım.

Her umut, filiz vermeden kurur,

Her çiçek açamadan solup giderdi.

​Sonra sen geldin...

​Karanlığımda aydınlık,

Çölümde su,

Kurak toprağımda yeşeren ilk filiz,

Kışın ortasında inatçı bir bahar oldun.

​Sadece beni sevmedin;

Beni bana geri verdin.

Yıkılan duvarlarımın arasından

Gökyüzünü yeniden gösterdin.

​Şimdi biliyorum;

Aşk, yalnızca kalbin hızlı çarpması değilmiş.

Issız bir çölde suya kavuşmak,

Kuru bir dalın yendien tomurcuk vermesi,

Karanlığa inat, tek bir mumun bütün geceyi

değiştirebilmesiymiş.

​Eğer bir gün benden geriye

tek bir cümle kalacaksa,

Şunu bil sevgilim.

Ben seni;

Çiçeğin yağmuru beklediği,

Toprağın baharı özlediği,

Ve gecenin sabaha inandığı o büyük inançla sevdim.

Ve sevmeye devam edeceğim.