Uysallık İnfazı

Durdum. Dinledim hep, kulak verdim herkese. Ayırmadım büyük, küçük, bilge, çocuk. Sesimi unuttum, sustum. Çok susarsan delirirsin dediler, hatırlamak için konuştum. Çok konuştum, rengimi buldum. İçime delirmektense dışıma coştum. Esip gürlemek uğruna uyumsuz oldum, şaibeli oldum. Koştum.

Karışığım aslında çoğu zaman. Dinlemek, susmak, konuşmak çok zor. Bu yüzden sadece duruyorum artık her yerde. Orada, şurada, burada.  Koşuyorum bir yerlerde adımla, kanımla.

İçimde bir kıpırtı var. Yeni telaşlara mı karışacağım? Bakir yerlerde suç mu işleyeceğim? Vitrinlerde sergilenmeye mecbur bırakılan tüm o memeli iskeletlerin dili olup oyunu baştan mı yazacağım? Biçilen tüm o uysal ve temiz rollere inat çamurda yuvarlanacağım. Bir gece ansızın ayıp eyleyip öksüz kalacağım. Korunmasız. Belki öksüz bırakacağım. Acımasız. Bir kadının yalnız başına yürüyemeyeceğini iddia ettikleri o yollara ayak basmak, prangaları ardımda bırakmak, sınır dışılarda esip gürlemek istediğim için deli olacağım. Hasarlı. Sonra da babamı anacağım. Beni korumakla hapsetmek arasında gidip gelen o can çekirdeğini ayıklayıp, kendi gölgemle tanışacağım.

Güleceğim ve ağlayacağım. Katarsis beni arayacak, ben saklanacağım. Ce-e diyecek, yakalanacağım. Bir heves çıktığım koşuyollarında, hiç hak etmediğim laflar işiteceğim. Kaşlarım çatılacak, sesim yükselecek, şaha kalkacağım, kahkahalarım da yerli yersiz yankılanacak belki, orada, burada, şurada. Sadece var olduğum için ait hissetmeyeceğim. Başkalarının yazdığı, başkalarının başkaları olmasınlar diye yazdığı o bitmek bilmez kurallar kitabının ortasında, kadınlığımın bedelini ödeyeceğim. Sadece var olduğum için ait hissetmeyeceğim. Dikizlendiğim ahlak sahnelerinde, beklenilen makbul rolü reddettiğim için her adımımda biraz daha eksileceğim. 

Elalem ne derlerin ördüğü demir parmaklıklar ardında arzulardan kanatlanan küçük bir kuş oldum bugün. Cıvıldayan ihtimallerin ırzına geçilmiyormuş gibi. İçimdeki kadını kirletmeye çalışan bu erilliğin ortasında, cinsimin bile bilmeden biat ettiği, taklit ettiği düzende, sustum sadece. Yumdum gözümü, açtım ağzımı beni bekleyen, özgürleştirecek olan tüm hatalara. Yuttum koca bir lokmayı acı, gülünç, yanlış anlaşılmanın tam yamacında. Varsın kirli desinler, varsın yoldan çıkmış desinler; o lokmayı bu kez hiç düşünmeden yuttum.