Yazılar

Hikâyeler bence; düşündürmeli, hayal kurdurmalı, soru sordurmalı…

"Affedin bizi çocuklar."

Paslı ve isyankar bir solukla Çekiyorum ciğerlerime İstanbul'u...

YAŞARKEN TÜM ZULÜMLERE ŞAHİDİZ...

Anlaşıldığını hisseden bir çocuk, zamanla duygularını ifade etmeye başlar.

Ve bazen dışarıdan sakin görünen bir çocuğun içinde, fark edilmemiş bir yoğunluk vardır.

Ve en acısı, kimseye sormadan kaybolan hayatlar… Çocuklar öldü. Kahkahaları sustu, oyun saatleri yarım kaldı, hayaller hiç başlamadan söndü. Tarih belki bu savaşı yazacak; ama isimlerini, düşlerini ve sessiz çığlıklarını kimse unutmayacak.