Şiir

Geceye bir şiir

belki, sonsuzluğa doğru kelimelere sığınmış diriliş bülbülüyüm belki, kimliğim olan sözcüklerimde derinleşen m’anayım blki, direnişin morfolojik ki yazıtında ben ü demin adılıyım belki, bir noktayım bin yıllık cümlenin sonunda

Eskiden aşklar uzaktan ve yürekten olurdu. bu şiirde böyle bir aşkı anlatıyor..

Göklerden selam yolluyor melekler Işıklara doğru uzanan yıldızlar gibi Sonsuzluğun nefesi sinmiş göklerin kalbine

Sevdiğinin şehrine iz bırakmadan gelen bir kalbin, rüzgârda hissedilmeyi uman sessiz varlığı… Maviyle yeşilin ayrıldığı yerde, hasretini seren bir ruhun “Ben sende hangi izim?” diye sorduğu derin bir aşk ve özlem hikâyesi.

Kalabalıklar susarken Gerçek yalnız kalır ortada, Doğruyu söyleyen yorgun, Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.

bazen en büyük direniş her şeyi oluruna bırakıp yola devam etme cesaretini göstermektir.

Denizlerin en derininde ruhunu görüyorum Ruhumu sararken sevgi dolu bir kalp Göklerde bir güvercin ağlıyor...