Anlık düşünceler

Duygularım, kalemle tutulmayacak kadar keskin. Umduğum ne varsa her birinden vazgeçiyorum. Neden diye sorarsan? Vazgeçmek insan zihnini karmaşıklıklardan aralıyor. Daha temiz, daha net bir görüşe sahip oluyor insan. Eskiden hep kurcaladığım şeyleri bıraktım. Bunların hepsi yazmaya başlamak ile oldu. Ve burada zurnanın sesinin değişmeye gittiği yer devreye giriyordu.

Eski ben mi bendim? Şimdi ki ben mi benim? Gerçekten hiçbir şey istemiyorum mu? Gerçekten vazgeçtim mi? İki bilinmeyenli denklem gibiyim. Ama aslında olan zihnimin beni korumak istemesi. Çünkü insan zihni, seninle birlikle ilerler. Seninle birlikte korunur, seninle birlikte mahvolur. Belki de bunu anladığım için vazgeçtim demek en kolayı. İnsanın kendisi ile barışık olması gerek. Korkmayip o yolu devam etmesi gerek. İnanması gerek. İnanmak insanın kendisidir.