Aşk ve Aşkın Gölgesi

Senden nefret etmiyorum artık. Hatta bak kokunu bile unuttum. Nefesini nefesimde hissetmiyorum artık. Başka bedenleri sana benzetip onlardan özür dilemiyorum mesela. Hayat artık dalga geçmiyor benimle, gerçekleri gösteriyor tıpkı senin yüzün gibi... Ya da ne bilim yüzün... yavaş yavaş siliniyor hafızamdan.

Beni özlüyor musun diye merak da etmiyorum. Zaten imkansız... Anılar çok garipmiş meğer. Bir kehribar çiçeği gibiymiş. Üflesen uçar lakin üflemez içinde beslersen seninle kalırmış. Lakin duygular tahtaya çakılmış çivi gibiymiş. Duygularını unutmazmış insan.

Bak şimdi mutlusun . Sahi merak ediyorum o kız sana ne verdi, benim sana veremediğim? Bu küle çeviriyor kalbimi.

Her neyse, sana hep derdim ya karanlıktaki en büyük fenerimsin diye. Affet, haberim yokmuş. Meğer karanlığın ta kendisiymişsin. Artık gölgesin benim için. Geçmiş, insanla gelen bir gölge gibidir. Sen de öylesin işte... gölgesin.