Aynı Gökyüzü, Farklı Yıldızlar

İnsan bazen birini öyle bir sever ki, bunun dünyayı değiştirmeye yeteceğine inanır. Kalbinin içindeki o sıcaklıkla, en sert duvarların bile eriyeceğini sanır. Oysa bazı duvarlar taşlarla değil, alışkanlıklarla örülüdür. Ve alışkanlıklar, sevgiden daha inatçıdır.

Onlar da öyleydi. Aynı gökyüzüne bakıyorlardı belki ama farklı yıldızları seviyorlardı. Aynı şehirde yürürken bile, adımları başka hikâyelere basıyordu. O, sevgiyi kelimelerle kuranlardandı; cümlelerle sarar, konuşarak iyileştirirdi. Diğeri ise sessizliği seçerdi; duygularını içinde büyütür, susarak korurdu. İkisi de haklıydı. Ancak haklı olmak, bazen mutlu olmaya yetmez.

Zamanla küçük farklılıklar büyüdü. Bir bakışın anlamı değişti, bir suskunluk yanlış anlaşıldı. Aynı sofrada oturup farklı yalnızlıklar yaşadılar. İçlerinden biri “kal” demeyi bilmedi, diğeri “gitme”yi duyamadı. Ve en acısı, ikisi de birbirini hâlâ severken oldu bunlar.

Kültür dedikleri şey, sadece nereden geldiğin değildir; nasıl sevdiğin, nasıl kırıldığın, nasıl affettiğindir. Birinin yarası sarılmak isterken, diğerinin yarası unutulmak isterdi. Biri geçmişi konuşarak temizlemeye çalıştı, diğeri üstünü örterek. İyi niyetleri vardı, sevgileri de… Ama yolları birbirine benzemiyordu.

Bir gün, o ince çizgiye geldiler. Hani insanın hem kalmak isteyip hem de kalırsa kendini kaybedeceğini hissettiği o yere… İşte orada anladılar: Sevmek bazen yetmez. Çünkü sevgi, iki insanın aynı dili konuşmasını garanti etmez.

Ayrıldıklarında dünya yıkılmadı. Güneş yine doğdu, insanlar yine güldü. Ama onların içinde bir şey eksildi. Yarım kalan bir cümle gibi, noktası konmamış bir hikâye gibi… Ve belki de en büyük gerçek şuydu: Bazı aşklar bitmez… Sadece birbirine ait olmadığını kabullenir. Ve insan, en çok da sevdiğiyle ayrı düşerken büyür.