Yazılar
Sonbaharın düşen yapraklarından yola çıkan yazı; hayatımızdan eksilen insanları, yarım kalan vedaları ve geride kalanların sessiz dönüşümünü anlatıyor. Çünkü bazı gidişler bir son değil, insanın kendine yeniden döndüğü bir başlangıçtır.
Yağmur başladığında şehir yavaşlar, insan kendi kalbinin sesini daha fazla duyar. Damlalar yalnızca toprağa değil, insanın içinde sakladığı anılara ve duygulara da dokunur. Kimi zaman bir özlemi, kimi zaman bir umudu, kimi zaman da geçmişten kalan sessiz hikâyeleri hatırlatır.
bır kadın aynada kendisiyle yüzleşir ve gördüğü kişinin aslında içindeki yorgun, bastırılmış hali olduğunu fark eder. Babasının öğrettiği ama nasıl yapılacağını hiç açıklamadığı “güçlü olma” baskısı, onun içinde sürekli konuşan bir iç sese dönüşmüştür.
Sevmenin insanı iyileştirmek yerine nasıl yavaşça kendinden uzaklaştırdığını anlatan bir iç döküş. Güvenin kırıldığı, affetmenin yorulduğu bir ilişkide; kadın hem sevdiği adama hem de kaybettiği kendisine yas tutuyor. bazı ayrılıklar iki insan arasında değil, insanın kendi ruhuyla arasında yaşanır
Bu şiir, hiç yaşanmamış ama hissedilmiş bir aşkı anlatıyor. İki kişinin yollarının kesişmesine rağmen gerçek bir “biz” olamaması, söylenmeyen sözler ve gerçekleşmeyen yakınlıklar üzerinden işleniyor.
Bu yazı, çocukların dünyada korunması ve yaşam koşullarının iyileştirilmesi gerektiğini vurguluyor. Çocukların temel ihtiyaçlara erişiminin bir lüks değil, zorunluluk olduğu; eğitim, güvenlik ve psikolojik destek gibi alanlarda ihmal edilmemeleri gerektiği anlatılıyor. Bizde anlarız umarım .
Bu yazı, modern çalışma hayatının insan üzerinde oluşturduğu yorgunluğu ve pazartesi sendromunun aslında yalnızca işe başlama isteksizliği olmadığını anlatıyor. Trafik, stres, bitmeyen tempo ve kendine zaman ayıramayan insanların içsel tükenmişliği üzerinden günümüz düzenine kısa ama sert bir bakış
Bu yazı; Lale Devri'ne, Osmanlı’da savaşın yerini zarafetin ve estetiğin aldığı etkileyici bir döneme ve bu dönemim hassasiyetine vurgu yapar.
Sosyal medya çağında gerçeklikten kopuş ve duyarsızlaşma kapsamında ekranların ardında görünmeyen modern insanı eleştirir.
Bu yazı, sevmenin bazen yetmediğini; iki kalp aynı duyguyu taşısa da farklı dünyalarda kaybolabileceğini anlatır.
