Seni Unutamıyorum

Seni Unutamıyorum

Ben seni unutamıyorum,
Ne kadar kırsan da beni,
Ne kadar yabancılaşsan da.
Bir gölge gibi peşimdesin;
Ne gözümün önündesin artık,
Ne de ellerimin uzanabileceği yerde.
Ama kalbimin en derin,
En karanlık köşesinde hâlâ sen varsın.

Biliyorum, kendimi tüketiyorum.
Her hatıranda biraz daha eksiliyorum.
Biliyorum, zafer senin;
Kaybeden taraf çoktan ben oldum.

Gelsen bile değişmeyecek hiçbir şey.
Yollarımız yeniden kesişse de
Aynı gökyüzüne bakıp
Aynı hayali kuramayacağız.
Yine de ne çok isterdim…

Son kez sesini duymayı,
Son kez gözlerine bakmayı,
Bir tebessümünü daha görmeyi.
Bir veda bile olmadan biten
O yarım hikâyeyi tamamlamayı.

Sen çoktan unuttun beni.
Belki başka bir elde huzuru buldun,
Belki başka bir yürekte yeniden güldün.
Ben ise hâlâ bıraktığın yerdeyim;
Gittiğin günün içinde sıkışıp kalmış gibiyim.

Gece olunca sessizlik seni getiriyor,
Sabah olunca yokluğun karşılıyor beni.
Ne zaman geçecek desem,
İçimdeki hasret biraz daha büyüyor.

Ve ben…
Her geçen gün senden biraz daha uzaklaşırken,
Sana biraz daha yakalanıyorum.

Çünkü bazı insanlar gider,
Ama yok olmaz.
Bazı ayrılıklar biter,
Ama acısı bitmez.

Sen gittin…
Ben kaldım.

Ve ne yazık ki
Seni hâlâ unutamıyorum.
Seni unutamıyorum…
Seni unutamıyorum. 💔