Bir Çoban Hikayesi

Dağların doruğunda bir çoban yaşardı,
Kavalında kırık bir yalnızlık saklı.
Gözleri uzaklarda dumanlı bir yol arar,
Sanki ulaşamayacağı bir düşe yürürdü ağır ağır.

Köyün güzeli, bey kızıdır gönlünde,
Bir bakışı içini kor gibi büyütürdü.
Çoban bilirdi; bazı sevdalar
Dağlardan daha yüksek olurdu insanın içinde.

Gece olunca ateş yakardı taş diplerinde,
Türküsünü rüzgâra bırakırdı sessizce.
Koyunlar susar, yıldızlar eğilirdi sanki,
Her ezgide biraz umut, biraz kader eksilirdi.

Bir gün kız geçti yaylanın ince yolundan,
Elinde bahar kokan yabani çiçeklerle.
Çoban başını eğdi, yine de baktı gizlice,
Çünkü bazı aşklar konuşulmaz, yalnız taşınırdı yürekte.

Derken bey duydu dağlara yayılan sevdayı,
Bir yasak ördü iki genç kalbin arasına.
Ne çoban vazgeçti o suskun gözlerden,
Ne de kavalından eksildi içini yakan o ezgi.

Yıllar geçti, yollar eskidi, mevsimler değişti,
Dağlar yine aynı dağ, rüzgâr yine aynı rüzgâr.
Ama bir çobanın içinden geçen o imkânsız sevda,
Kavalında yaşamaya devam etti uzun uzun.

Şimdi köy odalarında anlatılır geceleri,
Bir ateşin başında sessizce dinlenir adı.
Kimi “masaldı” der, kimi “gerçekti” diye susar,
Bir çoban hikâyesi böylece dilden dile yaşar.

Söz-Mehmet Özdemir

S