ÇALIŞMAK ZORUNDAYDI

Elbette ki babası vardı, ama babasının sadece kendisine faydası vardı. Hatta evinde olanı bile çalıp meyhanelerde harcardı. Ne karısı önemliydi ne de kızı.

Annesi boşanmaya karar verdi, yer yerinden oynadı. Nerden bulacaktı onun gibi adamı.

Kim istiyorsa kendisine alabilir dedi, sahibinden az kullanılmış cillop gibi adam sizlerindir dedi.

Kızı büyüdü, okulu bitirdi, iş hayatına atıldı. Başarılıydı, parasını kazanıyor, ayağını yorganına göre uzatıyordu.

Evlenmeye karar verdi. Nişanını, düğününü yaptı, evini kurdu. 

Çalışmaya devam etmek zorundaydı, yoksa vitrinde gördüğü ne elbiseyi alabilirdi ne de beğendiği bir bardağı. Yılda bir tatile gitmek bile sıkıntıydı. Temizliğe eve yardımcı gelmesi bile sorundu.

Hamile kaldı, her ay doktor kontrolüne gitti, kendi kazandığı ile. Çocuğu doğdu, evde oturup kendi büyütmek istedi. Nerde, çalışmaya devam etmek zorunda, çocuğunun bir değil, iki ayakkabısı olması için para kazanmak zorundaydı. Çocuğunun okul masrafları için çalışmak zorundaydı.

Tüm ömrü boyunca en ufak bir şeye sahip olmak için çalışmak zorundaydı. Hiç bir yakını al bu da benden deyip elini taşın altına koymamıştı.

Babası, annesinden boşanırken sanki kızından da boşanmıştı, tek kuruş faydası yoktu. 

Kocası, gereksiz masraflar yapmak istiyorsan kendin yapacaksın diyordu. 

Tırnağına oje bile sürmek için, çalışmak zorundaydı. Kuaföre gitmek, pikniğe gitmek, arkadaşının doğum gününe gitmek, hatta herhangi biri ile arkadaşlık yapması için bile çalışmak zorundaydı.

Yaşı 60 olmuştu, ama hala çalışıyordu. Kocasının kendisine hala tek kuruş faydası yoktu. 

Çocuğunu büyütmüş özel okulda okutmuştu. Diplomasını görmüş, hayata atılmasını izlemişti.

Emekli olup, bir sahil kasabasına yerleşmek istiyordu, ama bunun için de çalışmak zorundaydı.

Gömüleceği mezar hazırdı, öldüğü zaman emekli olabilecekti.