CENAZELER

Son zamanlarda genç kayıplar çok fazla olmaya başladı.

Gerçi kendi adamın olduktan sonra, genç yaşlı fark etmiyor tabi ki.

Yok aşılar, yok hastalıklar, kazalar, gereksiz savaşlar, sebep neyse ne, giden gidiyor.

Sonuç da ateş düştüğü yeri yakıyor. Cenaze sahibi, en yakını için ağlıyor.

Hep merak etmişimdir, cenazelere iştirak edenler, merasim esnasında, akıllarından neler geçirirler.

İçinden şarkı söyleyenler, şiir okuyanlar, hafta sonu programını yapanlar, haftalık yemek menülerini hazırlayanlar, alışveriş listesi yapanlar, tatil için mekan kararı verenler, gireceği ihale için teklifini hazırlayanlar, yurt dışındaki firma ile sözleşme yapanlar, arabasını değiştirmek isteyenler, sevdiği dizinin bölümlerini gözden geçirenler, vitrinde beğendiği gömleği kaçırmadan almayı düşünenler, can yemeği menüsünü merak edenler, bitse de gitsek diyenler, can yemeğinde yapılan alakasız muhabbetler.

derken, sonu gelmeyen bir liste hazırlayabiliriz.

Rahmetliyi hep tabutun başında oturmuş gibi düşünürüm, bakıyor kimler geliyor, kimler gelmiyor, her geleni inceliyor, şunun kıyafetine bak cenazeme bunu mu giyindin diyor, herkesin kafasından geçeni hissediyor, gider ayak kim kendisine önem veriyor, kim kendisini önemsemiyor herkesi çözüyor. 

Diğer tarafta bir araya geldikleri zaman soruyor hesaplarını.

Rahmetli borçlu gittiyse, alacaklı saydırıyor. Rahmetli alacaklı gittiyse, borçlu bayram yapıyor.

Hele bir de miras bıraktıysa. ( niye bu kadar bekledin be koçum )

Kısacası, ateş düştüğü yeri bile yaksa, zaman her şeyin ilacı oluyor. 

Zamanın bile ilaç olamadığı çok büyük acıları Allah düşmanımın bile başına vermesin.

Genel bir sonuca bakacak olursak, Tabi ki vay gidene, gerisi hikaye.