Dibindeyim

Bir okyanus dibiyim şimdi, sessiz, uçsuz ve dipsiz,

Seni özlemek... Adını sormaktan bile yersiz.

Hatıralar omuzlarımda artık gölgeden daha ağır,

Gökyüzü üstüme kapanmış yorgun, sağır bir duvar.

Zaman, güncemin koynunda akan kör bir nehir gibi,

Sürüklüyor ömrü, her yeni gün, dünden kalma bir kopya.

İçimde öyle bir eksik var ki....,

Ne bu şehre sığıyor sitemim, ne koca dünyaya.

Güneş elbet doğar, gün döner kendi koynağına,

Lakin hiçbir ışık dokunamaz gidenin boşluğuna.

Yaralar kapansa da sızısı kalırmış insanın,

İçimde büyütüp sustuğum hisler, dilsiz bir sarsıntı şimdi.

Sönmüş bir kandilden arta kalan yangındır bu kor,

Bu darmadağın geçmişi, bugünün dingin diline anlatmak nede zor.

Kalan hep yarım kalıyor, giden zaten çoktan habersiz...

Ve en acısı ne biliyor musunuz?

Büyüyor içimizde o sessiz, o devasa iz,

Biz eksildikçe, o gömüyor bizi sessizliğe...

Yarım kalmış bir ömürle, bir başımıza, kimsesiz.