Önüne çıkan fırsatları değerlendirmek yerine, kaçmak bizi yalnızlaştırdı. Belki de yüzümüze tokat çarpacak olmasını bilmemize rağmen o fırsatları kovalasaydık, şimdi pişman olup geçmişe takılı kalmazdık.
Travmalarımız, hüzünlü zamanlarımız, aşık olup söyleyemediğimiz her birisini aynı anda yaşamak ve hatırlamak bizi geçmişe zincirliyor. Hayat ilerlerken neden sorusunu kendimizden eksik etmeyiz. Hep bir sonuca varmaya çalışırız ama sonuçlar da bizi memnun etmez. Tekrar sonra ne yaparız? Başka şekilde olabilir miydi acaba deriz.
Kadere bağlarız. Böyleymiş demek ki böyle olmasıymış sözüne sığınırız. Ama ya öyle değilse? Ya sen gerçekten hiçbir şey yapmayıp. Yapmış gibi yapıp. Ne geçmişinden ne de geleceğinden mesul olmadıysan. O zaman nasıl bir insan olurduk?
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.