Yazılar
St. Petersburg’un ağır sisi altında, aynı kapının ardında sıkışıp kalmış üç sessizlik... Hafızamız elinde çekiçle beklerken, dışarı kaçmak bir ilüzyondan ibaret. Ruhun o en karanlık, en kırılgan köşesinde beliren tek bir soru: Bir veda mı, yoksa demlenen bir teselli mi? İnsan kaç kerede kendi olur?
Gündüzün ahlakçıları gece koynumdaydı. Alnıma bir etiket yapıştırıp Tanrı’ya sordum: Beni bu leşe attın da neden sevmedin? Oyun bitti.
Bir odadaki oksijeni yavaş yavaş çekip aldığınızda, içeridekinin ölümü intihar mıdır, yoksa cinayet mi
Başkalarının dayatmalarıyla nefessiz kaldığın o berbat sayfayı kapatıp, tüm bedelleri göze alarak kendi hayatının tek yazarı olmaya hazır mısın?
Hayatın vadedilmemiş bir kiralık daireden ibaret olduğunu hatırlatan ölümün gölgesinde, masumiyetini kaybetmiş bir dünyada kendi karanlığına kucak açarak motorunu gün doğumuna doğru süren yalnız bir ruhun içsel ve felsefi hesaplaşması.
"Ekranı kilitle ve şu caddenin tam ortasında dur. Çevrende gördüğün şey insan değil; sabahları sistemin parlak maskelerini takan, geceleri ise kendi yalnızlığına kusan seri üretim bir ruhlar fabrikası."
Maskelerinizi hazırlayın; çünkü 80 yıllık o sahte filmin vizyon arkasında, varoluşunuzun iplerini tutan kuklacıyla karşılaşmak üzeresiniz
