Hastalık sadece bedeni hasta eder

Bu günlerde içimden bir cümle doğdu. “Hastalık bedeni hasta ederken kalpleri yumuşatır.” Belki fazla duygusal bir yaklaşım gibi görünebilir, ama yaşadıklarım bana bunun ne kadar doğru olduğunu gösterdi. Normalde birbirine hiç benzemeyen hatta çoğu zaman kavga eden iki insan tanıyorum. İnatlarıyla, öfkeleriyle, sabit fikirleriyle hayatı kendilerine zorlaştıran iki kalp… Onları izlerken hep düşündüm. İnsan bazen kendi sertliğinin içinde kayboluyor. Köprüde karşılaşan iki keçi gibi, geri adım atmadan, birbirini anlamadan. Ama bir gün o sertlik kırıldı. İçlerinden biri ameliyat olacaktı. O an diğerinin gözleri doldu, dudaklarından dua eksilmedi. Hastane koridorlarında mekik atarken, onun ise kalbinin titrediğini gördüm. Ve ameliyat başarıyla sonuçlandığında, o dua eden insanın sevinci kelimelere sığmadı. İşte o an, cümlem gerçekliğini buldu. Hastalık bedeni hasta ederken kalpleri yumuşatır.

Psikolojik olarak düşündüğümde hastalık insana kendi kırılganlığını hatırlatıyor. Ölüm ihtimali, kaybetme korkusu, sevginin sessiz gücü… Hepsi bir araya gelip kalbin en sert duvarlarını yıkıyor. İnat yerini şefkate, öfke yerini duaya bırakıyor. Ve insan, en çok kaybetme ihtimaliyle yüzleştiğinde sevginin değerini anlıyor. Benim için bu olay bir ders oldu Kalpler, en sert görünen hâllerinde bile yumuşamaya hazırdır. Hastalık yalnızca bedeni değil, kalbin katılığını da kırar. Ve belki de hayatın en büyük öğretisi budur. Sağlık kaybolduğunda, sevgi yeniden doğar.