İçimdeki Sonsuz Boşluğun Yankısı

Çokça sorguladığım çelişik düşünceler var:

İki kapılı han ve uzun ince bir yol mu?

Nasıl bir zamana denk geldi ömrümüz. Bir iki insan tanıyıp, bir hayvan sahiplenip gidecek miydik?

Gözünü açıyorsun, doğdu diyorlar; gözünü kapıyorsun, öldü diyorlar. Bu göz kırpışa ömür diyorlar… Bu kadar kısa mıydı?..

Hep mi ayağa kalkmak gerekir yaşadığını anlamak için?

Ömür dediğimiz zaman sürecine, sınırları evren kadar geniş düşünceler sığdırmadık mı? Hiç mi ummadık güzel şeyler?

Korktuk; babadan korktuk, eşten, dosttan, akrabadan, arkadaştan, hayvandan, karanlıktan, yüksekten, böcekten… Korkularımız da sınırsızdı. Var olan her şeye karşı korktuk, var olmayanlardan da bir o kadar korktuk.

Üzüldük, çok üzüldük; genellikle kendimizle alakalı. Çok kez de empatiyle üzüldük. Öfkelendik. Tanımını bilmediğimiz duyguları bir karanlığın içine gömdük. Gömdüğümüz tüm kötü duygular karanlığı çok büyüttü, çok derinleştirdi.

Filistin’e üzüldük, karanlığa gömdük. İran’da ölen çocuklara çok, çok üzüldük. Şehitlerimize çok üzüldük. Şehit çocuklarının babasız kalışına çok üzüldük… Olan bunlar, çok kısa zamanda oldu.

Gözünü açıyorsun, doğdu diyorlar; gözünü kapıyorsun, öldü diyorlar. Bu göz kırpışa ömür diyorlar… Bu kadar kısa mıydı?..

Madencilere de, depremlere de, trafikte de, trende de… suçsuz, günahsız yaşam hakkı elinden alınan herkese üzüldük ve öfkelendik.

Canım ülkem, güzel çocuklarımız… Koruyamadık, sahip çıkamadık. Çok üzgünüm.

Karanlığın daha fazla büyümesini istemiyorum. Umut ediyorum. Umut etmek istiyorum. Emin olun, bunun için çok çaba sarf ediyorum.

Dile getiremediğim ve kabullenemediğim son yaşanan olaylar…

Nasıl bir zamana denk geldi ömrümüz.

Ben umudunu kaybetmeyenlerdenim!…

İçimde uçsuz bir boşluk var.