Kalanın Sessiz Sözleri

Sen yolun sonunu çoktan çizmiş, rüzgarın göğsüne bakıyorsun,

Bense kök saldığım toprağında, fırtınanın kopmasını bekliyorum yar.

Bir kelimeyle devrilir mi bu aşk kokulu çınar?

Sözlerindeki o soğuk yangın, benim can evimi yakar.

Sen başlamayana "bitti" deyip tek bir kibrit çakarken,

Benim içimde sana doğru çağlayan deli nehirler var.

Gölgeni söküp kaçmak en kolayıdır bu yürek sarsıntısında,

Zor olan, o enkazın altında bile umutla, hece hece adını sayıklamaktır.

Sen veda zırhını kuşanmış, yüzünü çoktan dönmüşken karanlığa,

Bense yokluğunun keskin eşiğinde, nefesten mahrum kalakalmaktayım...

Varsın dökülsün dilinden o cam kırığı sözlerin, varsın canımı acıtsın,

Bilmiyorsun, senden gelen her uçurum, bu mülteci ruhuma kuytu bir yuvadır.

Sen her şeyi küle çevirmeye, her bağı koparmaya çoktan razı olsan da,

Benim kıyama durmuş kalbimde bu sevda, ömrümde ettiğim en güzel duadır.

Sen bu masalı çoktan bitirdin belki ama benim içimde seninle geçen ömür, henüz yeni başlıyor. Ve bu seni hiç alâkadar etmiyor.