KASIMPATI

toprağın üşüdüğü yerde açtın sen,

ben üşümekten yorulurken hâlâ tutuyordun

köklerini

sanki dünyaya inat

kimseye söylemediğin bir direncin vardı.

renklerin solmadı hiç,

ben içimde kaç kez kış yaşadığımı

sayamazken

sen her rüzgârda biraz daha büyüdün;

biraz daha öğrendin

kimseye yük olmadan nasıl ayakta kalınır.

bir çiçekten fazlasın sen,

her soluşumda içimdeki sessizliği

yeniden yeşerten bir hatıra gibi.

bir yanın hep hüzün,

bir yanın hep umut

ikisini de saklayan o kırılgan taç

yapraklarında

gizli bir sabır var;

kimse görmese de kendini tamamlayan bir

güç.

belki de bu yüzden dokunamam sana,

korkuyorum parmak uçlarımda

mevsimleri değiştiririm diye.

sen orada, soğuğun tam ortasında

bir tek kendine yaslanarak durmayı

biliyorsun;

bense hâlâ öğreniyorum

insanın bazen kimseyi çağırmadan da

kök salabileceğini.

ama kasım patları hâlâ ayakta

soğuğun tam ortasında rengi solmadan

duruyor;

ben de öyle duruyorum şimdi

ne sende kaldım, ne kendimden vazgeçtim.

sadece bir an, tenine dokunmuş bir geçmişi

utangaç bir çiçek gibi içimde saklıyorum.

.ve ben bütün soluşlarımın arasından yine

kendime dönmeyi senden öğrendim,

kasımpatı.