Leylam Nerede?

Leylam Nerede?

Yoğun bir günün ardından önce butik bir kafeye yöneldi adımlarım. Gömleğimin cebinde ona ait vesikalık fotoğrafı taşıdığımı da unutmuştum. Sahi daha neleri unutmuştu kafamın içinde ki virüs? Bu durumdan hiç mutlu değildim. Her zaman aynısı mı olur be! diye kendimle tartışırken karşı kaldırımdan Leylama benzeyen bir kadını görüyordum. O an hadi bana yüzünü dön... Yüzünü göster diye kıvranışım vardı. Bu duyguyu yaşayan benim gibi insanlar ya peşinden gitmediği için pişman olacaktı. Korkuları duygularının önüne geçecekti. Ya da tam aksine peşine gidecekti. Ve orada Leylasına benzettiği kadının olmadığını görecekti. O olsaydı da... Kader kavuşmaya izin vermeyip ya trafik ışıkları kırmızıdan yeşile dönüp Leyla'ya yaklaşmaya izin vermezdi. Ya da Leyla, daha önce tanıdığı adamdan olan anıları hiç hatırlamayacaktı.

Adam da... Kafeye girdiği sırada bir ses işitti, işittiği ses kulaklarını kızartıyor, çınlatıyordu. “Galiba birileri hakkımda konuşuyor ” acaba? diyorum. O gerçekten o muydu? diye şüpheye düşmüştü.

Arkadaşı masa 2 de bekliyordu. İyi misin? diye sordu. O hala dalgındı. Hali hiç iç açıcı değildi. Nabzı biraz heyecanlı atıyordu. Sonra arkadaşı olamayacak ihtimallerde kafasında kurmaya başladı:

“Senden hoşlanmaya başladığı mı, demeliyim mi?” diye düşündü.

Adam ardından göz kamerası gibi gözünde canlandırdığı şeylerden sonra geri dönmüştü. Bence hala rüyadayım. Bunlar gerçek değil diye ikileme düştü. Hemen arkadaşı Lavin’e sarıldı. O an... Lavin’in hafızasına unutulmayacak anılar olarak kayıt olmuştu.

“Leylam, Lavin olabilir mi?” diyen adam arkasına bakmadan korkuyla uzaklaşmak istedi. Ama kafenin giriş kapısının otomatik sistemi arızalanmıştı.

****

Karşı kaldırımdan yürüyen kadınsa... Gerçekten Leylasıydı... Latif’in.

Devamı sonra.. :) teknik aksaklıklar olmuş olabilir direkt ilk düşünceyi yazmış bulunuyorum. Bence güzel bir deneme oldu:)