Mevsim

Yüzümde sakinlik, içimde adı konulmamış bir mevsim.

Sanki bir rüzgâr geçmiş de içimden,

ardında ne fırtına bırakmış ne de huzur.

Sadece eksik bir gökyüzü.

Bir şeyler büyüyor sessizce içimde,

adını koymaya kalksam dağılacak gibi,

susunca daha gerçek,

konuşunca kaybolacak kadar kırılgan.

Geceyi taşıyorum gözlerimde,

ama karanlık değil bu;

daha çok, yıldızını unutmuş bir göğün hüznü.

Kimse fark etmiyor.

Ben bile bazen kendime yabancı bir kıyı gibi bakıyorum.

Bir yanım gitmek istiyor uzaklara,

bir yanım hiç yaşanmamış bir ana dönmek.

Yüzümde sakinlik,

içimde adı konulmamış bir mevsim.

Ve ben,

ne açan çiçeğiyim onun

ne de dökülen yaprağı.

Sadece geçip giderken bıraktığı

o tarif edilemez kokuyum.