Neden Yazıyorsun?

Yazmak, bir derdi olanın, bir duygusu olanın; bir amacı, bir arzusu, bir hedefi olanın kalem oynattığı ve amacına varmak için kelimelerle dans ettiği şahane bir evrendir.

Okumakla huzur bulanlar yazınca şifa bulduklarını derinden hisseder ve belki okuyarak ulaşamadığı afiyetlere yazınca ulaşma imkanına kavuşur boylu boyunca.

İnanış esaslarına göre değişmekle birlikte inanan insanlar olarak şunu çok iyi biliriz ki biz bu kainatta rastlantı diye bir şey asla söz konusu değildir.

Yani bugüne kadar usta bir şair, harika bir yazar ve mükemmel bir anlatıcı olmuşsan seni o diyarlara çeken bir sebep olmalı, belki de bir çok sebep.

Takdir edilme arzusu, beğenilme iştahı ya da hayatın tüm buhranlarından uzaklaşıp huzuru yakalayabilme sahasına kavuşma hayali gibi nedenler bir çok neden arasından seçip işaret edebileceğimiz limanlar olabilir.

Kimisi konuşmayı hiç sevmez, anlatma becerisi ve kabiliyeti neredeyse sıfırdır ama kalemi eline aldığı zaman dünyanın en büyük ressamları gibi tadından yenmez eserlere imza atar.

Hayatın saklı bahçelerine öyle bir girer ki ona eşlik ettiğin zaman kendini bambaşka bir evrenin içerisinde ipleri tamamen senin elinde olan mükemmel bir Avatarın sahibi gibi hissedersin.

Kimisi hiç kimselere açamadığı isyan duygularını kalemiyle ehilleştirmeye çalışıp, kendisinin dahi korkarak yaklaşabileceği sınırlara korkusuzca salar askerlerini.

Kimisi sadece eleştirmek için yazar, beğenmediği şeyleri, gerçek hayatta kulağından tutup tenbih edemediği densizlikleri kimseyi hedef almadan, genele yayarak ama yapılan yanlışları izah etmekten de çekinmeden yazar. Ve bilir ki kızdığı kişi aslında kendisidir, ama bunu pek de söyleyemez ama yazar. Arzu ettiği ufukları bir ressamın dokunuşu gibi çizer okuyuculara.

Peki seni yazdırtan ana sebep ne?

Ardı arkası kesilmeyen övgüler için mi yazıyorsun?

Hiç kimsenin yazamadıklarını ben yazarım şehvetiyle mi kalem oynatıyorsun?

Benim olduğum ortamda benden daha iyisi olamaz kabullenişi ile mi kalem oynatıyorsun?

Evet, eminim harikasın, süpersin ve en üstün olan da sensin, kabul ediyorum.

Lakin bir ruhu gerçek huzura ulaştıracak en büyük argümanlardan biri rekabete tutulmadan kelimeleri konuşturabilmektir.

Madem bu yazıyı ben kaleme alıyorum kendimle ilgili yazı sebeplerimi karalayayım buraya.

Bir davet üzerine buradayım( herkesin olduğu gibi).

Eskiden amatör bir şairdim ve ruhum bu yüzden çok ince.

Son altı yıldır roman yazıyorum, iyi de eserler yazdığımı söyleyebilirim ama çok mesafe almam gereken noktaların olduğunu görüyorum.

Bu platform bana bambaşka bir imkanı sundu; içimden geçenleri kısa kısa da olsa özgürce yazabilmek.

Ruhumu tedavi ediyorum diyebilirim. Kendimi eleştiriyorum diyebilirim ve bir anlamda da " Rahat ol oğlum!" deyip teskin de ediyorumdur.

Bizim sülalede edebiyat sahasında bana destek çıkan hiç kimse olmadı şu anlara kadar, tek başına boğuşmak o kadar zor ki, bazen göz yaşlarımı kalemime yüklüyorum diyebilirim.

Rekabeti ise hiç sevmem, kimseyle yarışmak, çekişmek gibi bir huyum yoktur.

İnsanlık düşmanlarına ulaştıramadığım sözlerimi buraya karalayarak izimi bırakıyorum.

Ölürsem, bu yazılar şahit olsun diye...

Saygılarımla