Rüzgarın Adı

Ruhuma değen o rüzgâr… sen miydin, yoksa adımı benden önce bilen bir kâhin mi? Ellerin değdiğinde zamana, saatler susar sandım. Oysa susan bendim— bir anın içine gömülmüş, çıkmak istemeyen. Bu bir son muydu, yoksa son diye korktuğum bir eşiğin başlangıcı mı? Ben bitişleri bilmem… Ben, eksilen yerlerinden büyüyenim. Bir gidişin ardından içimde filizlenen boşluğu taşıyanım. Adını sevmedim yalnız— adınla kendimi sevdim. Ve o günden sonra her aynada biraz sana değdim. Git demek kolaydır, kal demek kök ister… ben sana tutunmak değil, toprağın olmak isterdim. Anlat bana— içinde sakladığın o yeşil bahçeyi, henüz açmamış çiçeklerin utancını, rüzgârla konuşan dallarını… Çünkü ben bir kalbin sessizce yeşerdiğini seninle öğrendim. Ve şimdi… kırık yerlerimi de alarak geldim sana. Aç yüreğini— çünkü ben en çok çatlaklarından sızan ışıkta severim seni.