Sevda Neferi

Benim sevdam bir baş kaldırıydı

Doğaya, şehirlere ve insanlara karşı

Doğa anladı beni, açtı bağrını bana

Küstü şehirler, kapattı sokaklarını adımlarıma

İnsanlar düşman kesildiler varlığıma

Bu sevda yanlış diye diye

Olmazları sürdüler namluya

Sırtımdan vurdular beni ulu orta

Benim sevdam bir intihar teşebbüsüydü

Tutsaktım ben, hür saymayın beni

İşin aslı şu ki bu tutsaklıktan kurtulmak içindi

Kendi canıma kıyma girişimim

Anlayacağınız kaçmak içindi bu ölüm

Kinli bakışların kirli gölgelerinden bir an önce

Bir sabah birkaç çirkin yüzün önünde

Kirli sözlerden örülmüş mürekkep kokulu bir urganda

Sallanırken bulmak istemedim kendimi

Sözler dar ağacım, insanlar celladım olmuştu benim

Bu çağın en garip sevda şehidi olmak için

Henüz çok gençtim

Sadece ben değildim

Sevdalara kurban edilmek istenilen

Ben ne ilktim bu tutsaklıkta ne de son

İdam fermanında kimbilir kaç isim yazılıydı

Biliyorum benimle bitmeyecekti sevda katliamları

Benim sevdam bir baş kaldırıydı

Şehirlere ve insanlara karşı

Oysa ben bu çağın son baş kaldırısı olmayacaktım

Olmayacaktım bu kara çağın

Vicdansız hükümlerine kurban giden son kişi

Ben sevdanın neferiydim sevdiğim

Senin neferindim bir de ülkemin

Sevda uğruna esir düştü kalbim

Gönüller sağ olsundu sevdiğim

Sevda uğruna kurban olsundu kanım ve şiirim

Yalanım varsa gün yüzü görmesin gözlerim

Sanma ki hep böyle tutsak kalacaktım

Bu kara çağın karanlık zindanlarından

Elbet kurtulacaktı kalbim

Sevda yolunda hür ve cesur ilerlerken şiirlerim

Ben, beni bekleyen kanlı sona başı dik yürüyecektim