Şiire Mektup

Ürkme benden ey yaralı şiir, ey mahzun hece,

Seni inciten rüzgârlar uğramaz benim semtime.

Bir korkak gölge gibi çekilme öyle sinsice,

Dokunmam inciterek senin o narin kalbine.

Bilirim, yolların yordu, diller canını yaktı,

Her gelen bir fırtına, bir enkaz bıraktı geriye.

Ama bak, bu şairin kalbi sana tertemiz kaldı,

Bir çocuk saflığıyla adandı senin sevgine.

Gözlerindeki o korku, o çekingen, ürkek bakış,

İnan ki bu gönülde şefkatli bir liman bulur.

Seni üzen o geçmişin ayazı, bilirim derindir;

Ama unuttuğun bir şey var: Benim içim yangın, senin kışın bana neyler?

Sen tek başına yollarda yürümek istiyorsun,

Haklısın, yorulmuşsun kırık dökük her sözden.

Söyle, hangi kurşun bir özlem kadar ağır olabilir?

Oysa aşk, o kurşunu göğsünde bir gül gibi taşımaktır.

Seni öyle bir severim ki, şaşar kalır kalemler,

Dillere destan olur bu sevdanın her satırı.

Silinir gider içinden o eski, kara demler,

Yüreğimin sıcağında can bulur her hecenin hatırı.

Şair sana söz veriyor, ey kalbimin şiiri:

Ağlamayacak artık o kırgın, o yorgun dizelerin.

Bu sevda uyandıracak içindeki o esiri,

Güneş yeniden doğacak, gülecek o gözlerin.

Korkma sevilmekten, ey dizeleri sitem kokan yârim;

Ben seni sarıp sarmaladıkça, mesafe utanacak kendinden.

Sen sustukça, ben hece hece döküleceğim gözlerinden...