Zarif Öfke

Zarif bir öfkem büyüyor

Olabildiğine heybetli

Adını mısralarda gördüğümde

Solabildiğine zimmetli

Hafif bir öfkem sürüyor

Yadını anarken öldüğümde

D(üşüyorum)...

Kimi zaman bir kelimenin kenarına

Kimi zaman suskun bir gecenin efkarına...

İçimde yankılanan bu boşluk

Adın kadar ağır, adın kadar eksik...

Gözlerin hangi zamana zimmetli

Hangi harflerde saklı bu lanetli tevekkül...

Yine zarif bir öfke salınıyor

Bu sefer susarak bağırıyorum

Geriye sadece 

D(üşmüş) bir harf kalıyor...

Biliyordum zarif öfkeni içime sığdıramadığını

Her mısrada biraz daha aktığını

Adını mısralarca zimmetler iken

Oysa ben sadece susmak istedim 

Yine de sesinde yankı olmak istedim

Bir d(üş) gibi yavaş ve zarif...