Yazılar
Demokratik toplumlarda kalıcı barış yalnızca silahların susmasıyla kurulmaz. Barış, aynı zamanda toplumun farklı kimliklerinin kendilerini eşit yurttaşlar olarak hissedebilecekleri hukuki ve siyasal zeminin oluşturulmasını gerektirir.
Günümüzün hegamonik sistemi, gücünü yasaklardan veya kaba kuvvetten almıyor. Tam aksine, bütün kozlarını "gençlik", "eşitlik", "özgür birey" ve "ilerici toplum" olma iddiaları üzerine oynuyor. Modern otorite, size ne yapacağınızı söylemek yerine, neyi arzulamanız gerektiğini incelikle fısıldıyor.
Biliyorum, her şey kişisel bir affedişle başlıyor; ama orada durduğumuz sürece eksik kalıyoruz. İnsan, kendi içinde kuramadığı barışı başkalarıyla da kuramıyor. Bugün bunun en görünür hâllerinden biri ise, birbirimize çoğu zaman ekranların ardından seslendiğimiz dünyada karşımıza çıkıyor...
Konferans bünyesindeki tartışmalarda dikkat çeken en belirgin eğilim, katılımcıların büyük bir kısmının "devlet adamı" refleksiyle hareket etme eğiliminde olmalarıydı. Aydın sorumluluğu, statükonun konforunu değil, statükonun ürettiği sınırları sorgulamayı gerektirir.
Post-kolonyal teorisyen Gayatri Chakravorty Spivak’ın ünlü sorusunu hatırlayalım: "Madun Konuşabilir mi?" Spivak, toplumun en alt katmanında, sesini egemen kanallardan duyurma imkanı olmayanların durumunu inceler. Fıkranın öznesi olan Kürt kadını, tam anlamıyla kesişimsel bir madundur.
Bir ilişkide soğumanın ilk evresi, partnerin gizeminin ve o büyüleyici "ötekiliğinin" elden gitmesiyle başlar. Jean-Paul Sartre, özgürlüğü ve insan ilişkilerini masaya yatırırken, ötekinin varlığının bizi hem kurduğunu hem de sınırlandırdığını söyler...
