Şiir

Bazı insanlar geçmez içimizden; yalnızca yer değiştirir. Bunu, bir yabancının gözlerinde eski bir evi arayan bakıştan öğrendim.

Sana bir sözüm var şimdi; darılma olur mu? Sen, içindeki çocuğu saklayan küçüğümsün.

Gel seninle kütüphanede buluşalım

Merdiven boşluğunda asılı kaldı sesim…

Aslında çok üzgünüm,/ Ve yalnız olmaktan çok daha kötü.

Hep bir şeyler eksik, Mesela şu eski hırkamın cebinde bulduğum bir bilet, Hangi istasyona giderdi, hangi şehre? Hatırlamıyorum. Hatırlamak, zaten en büyük eksiklik değil mi bazen? Birini sevmenin ortasında, Tam "tamamlandım" derken, İnsanın kendine yabancılaşması bir akşamüstü.

“Masadaki yüzler eriyip giderken, ben içimin en şeffaf rengini giyinmek istiyordum..."

“bu telaş hoş değil, bu bir polis baskını taşikardilere devinen." Maskelerden uzak, travmaların, hazların ve aşka karşı örülen o kalın duvarların çıplak bir anlatımı.

Peki ya sen… Sen de böyle yoruldun mu özlemekten beni?