bi çocukluk...

Sokak lambalarının altında büyüyen o son çocuklardık biz…

Zamanın henüz bu kadar hızlı akmadığı günlerden kalma.

Dizlerimizdeki yaralar, o tozlu sokakların en sahici fotoğrafıydı...

Kimseler bilmezdi o günlerin telaşsız derinliğini.

Her köşe başında bir koşturmaca, bayram sabahında kırmızı rugan ayakkabılar…

Zamanın bizi nerelere savuracağını bilmeden, rüzgara karşı nefes nefese koşardık.

O siyah önlüğün içine sığdırdığımız dünya, şimdiki gökyüzünden çok daha büyüktü.

Bir bayram töreni... Mikrofona uzanan o cesur çocuk sesi.

Rüzgarda savrulan beyaz kurdeleli saçım. Ve avucumuzda sımsıkı tuttuğumuz o küçük sarı çiçek... Hayatın bize verdiği en güzel hediye, o anların ta kendisiymiş.

Yıllar geçip sokaklar tenhalaşsa da, insan saklanmayı o tozlu köşelerde öğrenmeye görsün bir kez. Büyüdükçe eksilen dünyaya inat, o çocukluğun saf kokusunu her daim kalbinde taşıyor..

Hikayelerimiz, geride kalan günlerin uzağında, bir anın içinde sonsuz kalabilmekten ibaretmiş.

Zaman bizi büyütse de, içimizdeki o çocuğu hiçbir dünya telaşı eskitememiş!