Bir Kıvılcımın Ardındaki Sessizlik

Sevgiyle büyütülmeyen canlar, bir gün şiddetin içinde kayboluyor. Küçük hatalar zamanında onarılmadıkça, büyüyor…  Çığ gibi önüne ne varsa yutuyor. Bir kıvılcım, ilk başta önemsiz sanılıyor, ta ki bir ormanı küle çevirene kadar. Şimdi yine aynı yerde miyiz? Sadece üzülmekle mi yetineceğiz? Bir çocuğun eline silah değene kadar görmezden gelip, sonra “Nasıl oldu?” diye mi soracağız? Yoksa bu kez gerçekten durup düşünecek miyiz? Sevginin eksik kaldığı yerleri, duyulmayan çığlıkları, görmezden gelinen yaraları. Çünkü mesele sadece bugün değil, mesele; yarın hangi çocuğun sessizce karanlığa düşeceği…